In 2017 besloot ik met een vriend de West Highland Way in Schotland te gaan lopen. Helaas eindigde dit door een matige voorbereiding en een flinke dosis zelfoverschatting niet zoals ik gehoopt had. Andere datum, andere vrienden en een veel betere voorbereiding besloot ik het nogmaals te proberen. Met een bepakte tas, tent en slaapzak zette ik samen met 3 vrienden koers naar Schotland.

Wil je een fantastische wandeltocht waarbij je kunt wakker worden op de mooiste plekjes van Schotland en ben je benieuwd hoe het mij deze keer is vergaan? Of wil je gewoon wat extra tips bij je voorbereiding? Check dan mijn verhaal!

West Highland Way
Mocht je nog nooit van de West Highland Way hebben gehoord, dit is een 156km lange wandelroute waarbij je vanaf net boven Glasgow (Milngavie) naar Fort William loopt.  Tijdens deze wandeltocht passeer je bossen, meren, natuurgebieden, bergen en tot slot de Highlands.  De route is in zoveel dagen te lopen als je zelf wilt maar wij kozen ervoor om dit in 8 dagen te doen. Zo loop je elke dag een aardige afstand maar heb je nog genoeg tijd om te genieten van alles moois wat Schotland heeft te bieden. (en ja, whisky valt daar ook onder) Wij kozen ervoor om te gaan (wild)kamperen omdat dit je de vrijheid geeft om je etappes naar wens in te delen.

Voorbereiding
Zoals elke reis/trekking/avontuur begint alles met de voorbereiding. Bij een wandelvakantie blijft het echter niet alleen bij het meenemen van de juiste spullen. In mijn inleiding las je wat over mijn zelfoverschatting. Toen ik in 2017 ging lopen dacht ik ‘ dat doe ik wel even’. Ik was immers in fysiek goede vorm omdat ik minimaal 4x per week aan Crossfit deed. Na een dag of 2 kwam ik er achter dat lange afstands lopen met een zware tas toch van een heel andere kaliber was.

Daarom begon onze voorbereiding deze keer zo’n 5 maanden van te voren. We maakten bijna elke 2 weken een wandeling met een geleidelijk zwaarder wordende rugtas en liepen steeds iets verder. Een groot deel van de benodigde spullen had ik al van de reis dat jaar ervoor maar ik besloot toch wat spullen in te ruilen voor lichtere exemplaren. Want als het om lopen met gewicht aankomt is elke 500gram minder echt meegenomen. Over het vullen van mijn tas en de rest van onze voorbereiding zou ik al 3 pagina’s kunnen vullen, dus dat laat ik hier verder buiten beschouwing. Uiteraard ga je dit binnenkort nog wel terugvinden hier op reisjeuk!

Dag 1 Glasgow – Drymen (22km)
Na een reis met vliegtuig, bus en trein kwamen we uiteindelijk op het startpunt van de West Highland Way aan. Met een etappe van ongeveer 25km op het programma was het hoogste tijd om te beginnen. Eigenlijk is dit de minst mooie etappe van de gehele route omdat je hier nog redelijk in bewoond gebied loopt. Op 1 of andere forum had ik gelezen dat er een paar km boven Drymen achter een parkeerplaats een wildkampeerplek zou zijn, maar daar eenmaal aangekomen was die natuurlijk in geen velden of wegen te bekennen. Terwijl we besloten om dan maar door te lopen en in het bos te zoeken naar een geschikte plaats kwamen we een Schotse vrouw tegen die een avondwandeling aan het maken was. Blijkbaar maakte ze op uit onze gigantische tassen dat we op zoek waren naar een plek om onze tenten op te zetten, want uit het niets vertelde ze ons dat ze een prachtige plek wist om onze tent op te zetten met uitzicht op Loch Lomond. “Dan loop je nog ongeveer nog een kilometer door en dan zie je na een bocht ergens links een beetje platgetrapt gras en daar moet je het bos in” Terwijl we haar nog een beetje vragend aan stonden te kijken zei ze: “Loop anders maar gewoon mee, dan breng ik jullie daar even!”  Na nog zo’n 15 minuten lopen wees ze ons een ‘doorgang’ het bos in die we met geen mogelijkheid zelf hadden gevonden, maar wat had ze gelijk zeg. Voor ons lag een prachtige plek tussen de bomen, naast een licht kabbelend beekje met uitzicht op het meer! Tenten neer, een snelle maaltijd en daarna snel de slaapzak in. Morgen weer een pittige dag! Check hier de locatie van dit pareltje.

Dag 2 Drymen – Rowardennan (20km)
Na een prima nacht en een stevig ontbijt besloten we rond 10.00 uur weer op weg te gaan. Wat spierpijn en beetje pijn in mijn voet maar dat mocht de pret niet drukken. Vandaag stond een prachtige etappe op het programma waarbij we Conic Hill zouden beklimmen om vervolgens af te dalen naar Loch Lomond om daar de komende 2 dagen langs te lopen. 1 van mijn vrienden is militair en besloot dat het een goed idee was om een pauze-regime in te voeren. 50 minuten lopen en 10 minuten rust. (met uitzondering van eetpauzes) Het kostte mij nogal wat moeite om me hieraan aan te passen, maar stiekem is het eigenlijk best relaxed. Je weet precies wanneer het volgende rustmoment is en je zit niet lang genoeg om weer volledig af te koelen.

Conic Hill lijkt maar een stipje op de kaart, maar is toch best een aardige klim. Bovenop de heuvel kregen we onze eerste portie regen. Gezien het Schotland is viel het ons nog mee dat het bijna een dag geduurd had voor we de eerste druppels zagen. We besloten dan ook niet helemaal naar de top te klimmen, maar gewoon de WHW te volgen. Na Conic Hill streken we neer in Balmaha waar ze een prima hotel hebben om een lekkere lunch te genieten.

Met onze magen gevuld, waterzakken opgetopt en een klein biertje achter onze kiezen startten we met het 2e deel van de wandeling.  Op een kleine 5km van onze slaapplek voor die nacht begon het met regenen. Helaas stopte dit pas ergens halverwege de nacht. Nadat we onze kampeerspot eindelijk hadden gevonden was het dus snel de tent opzetten en moest er gekookt worden onder het tentzeil en besloten we daarom maar vroeg te gaan slapen. De plaats waar we onze tent opgezet hebben hadden we vooraf gereserveerd op de website van het Schotse Natuurbeheer. Heel Loch Lomond en omgeving is namelijk beschermd natuurgebied en je mag dus niet zomaar je tent ergens opzetten. Check hier onze spot.

Dag 3 Rowardennan – Doune Bothy (19km)
Nadat ik wakker werd kwam ik erachter dat m’n zeiknatte kleding van de vorige dag alles behalve droog was. Maar omdat ik met lichte bepakking reisde had ik maar 1 broek en 1 jas om in te wandelen, dus er zat niets anders op dan de natte kleding toch maar aan te trekken, droogt tenslotte toch wel tijdens het wandelen. De etappe van deze dag loopt geheel langs de rand van Loch Lomond. En in tegenstelling tot de paden van de afgelopen dagen moesten we hier nagenoeg bij elke stap kijken waar we onze voeten moesten plaatsen. Als je van wat klimmen en klauteren houdt is dit een waanzinnig stuk van de route. Door meerdere websites en kaartenmakers wordt dit aangeduid als het moeilijkste deel van de route, maar dat maakt het ook wel weer leuk. Onze eindbestemming van deze dag was er 1 waar ik eigenlijk al de hele route naar uitkeek. We zouden gaan slapen in een Bothy. Dit is een verlaten hut die gebruikt kan worden door reizigers om op te drogen en een nacht onder een normaal dak door te brengen. Van deze Bothy’s staan er diverse in heel Schotland. Na ongeveer 7 uur lopen kwamen we aan bij deze Bothy en hier bleken al twee Schotse dames in te zitten die in de omgeving waren voor een weekendje weg. Gelukkig was er ruimte genoeg in de Bothy wat maakte dat we onze tenten en andere natte spullen perfect konden drogen. Terwijl wij buiten, met een verschrikkelijke botte zaag,  een poging deden wat hout te zagen besloten de genoemde dames direct een vuur te maken in de open haard met droog hout wat al binnen lag. En gezien de souplesse waarmee dat gebeurd was dit niet hun eerste kampeertripje. Ergens halverwege de avond kwam er nog een compleet verregende Spanjaard aan. De whisky en wat eten werd gedeeld en het sfeertje deed mij denken aan de gezellige avonden die ik gehad heb in Hostels in Azie. Een beetje soezig van de alcohol doken we lekker onze slaapzak in.

Dag 4 Doune Bothy – Tyndrum(21km)
Tijdens de nacht in de Bothy was onze tent was inmiddels gedroogd aan onze zelf aangelegde waslijn middenin de Bothy dus we waren klaar om weer op weg te gaan. Bestemming van vandaag; Tyndrum. Op ongeveer 7km van de Bothy ligt de Beinglass Farm camping. Dus mocht je op zoek zijn naar een slaapplek met iets meer luxe dan de Bothy is het een optie om nog iets verder door te lopen en daar je nacht door te brengen. Ze hebben ook een kleine Pub en een campingwinkel om je belangrijkste voorraden aan te vullen. Wij hebben er alleen wat gegeten en zijn toen weer op pad gegaan. Met Loch Lomond in onze kielzog vervolgden we onze weg richting de Highlands. Door de vele regenval waren veel paden modderig en lukte het de meeste van ons maar ternauwernood de voeten droog te houden. Maar het grootste obstakel van deze dag bleek een groep met koeien te zijn. Stonden met zijn allen midden op ons pad en eromheen zou zeker natte schoenen opleveren. Dus er zat weinig anders op dan ons een weg te banen door de kudde. Na deze hindernis wachtte ons een volgend stuk van de route, de bosrijke omgeving tussen Crianlarich en Tyndrum. Een groot naaldbos en steile paden omhoog en uiteraard weer naar beneden. Ondertussen kwam ook het water met bakken uit de hemel en besloten we voor het eerst onze regenbroeken aan te trekken. Eenmaal aangekomen op de camping, waar het nog steeds keihard regende konden we het aanbod voor een blokhut niet weerstaan. Dat werd dus een droge nacht! Het voordeel van een camping ten opzichte van wildkamperen is dat ze over het algemeen ook wat faciliteiten hebt. Na 4 dagen in de wildernis werd het dus tijd voor een heerlijke douche en hadden we ook nog het geluk dat we wat kleding konden wassen en drogen. Kleding schoon, lijf schoon, tas weer geordend ingepakt,…..tijd voor een goede nacht slaap en voor de verandering niet op m’n slaapmatje.

Dag 5 Tyndrum – Bridge of Orchy (16km)
Na een heerlijke nacht rust en ontbijt met broodjes ei en spek besloten we weer op weg te gaan. Vandaag stond een relatief korte etappe op het programma. Maar goed ook, want 1 van mijn knieën begon toch al aardig te protesteren. De etappe van vandaag bracht ons door het dorpje Tyndrum. Hier kwamen we een groot bord tegen wat ons vertelde dat er tussen Tyndrum en Kinlochleven geen enkele plek was om inkopen te doen. Hoogste tijd dus om onze voorraad een beetje aan te vullen. De zakflacons met whisky die we vanaf het begin bij ons hadden waren ondertussen ook al zo goed als leeg. Gewapend met een hele fles Oban 14year old Single Malt liepen we de winkel uit waarna we deze onder goedkeurende blikken van de Schotten verdeelden over onze zakflacons.
Na een best wel ontspannen wandeling over redelijk vlak terrein kwamen we aan in Bridge of Orchy. We besloten even het Hotel in te lopen om te vragen waar we konden kamperen. Door een vriendelijke dame werden we verwezen naar de overkant van de brug. Daar aangekomen bleek er een grasveld te zijn wat aangewezen was als kampeerspot. Op zich prima, zij het niet dat de wind aardig opgestoken was, het direct naast de rivier was en er geen enkele vorm van beschutting was. Omdat we weinig zin hadden in een onrustige en winderige nacht besloten we in het naastgelegen bos op zoek te gaan naar een betere plek. Op nog geen 200m van het grasveld vonden we een heerlijk vlakke spot tussen de bomen. Stenen om een vuurpit te maken, beekje met stromend water erbij en compleet uit de wind! Nadat de tenten opgezet waren besloten we voor een klein biertje naar het Bridge of Orchy Hotel te gaan. Dit werden er uiteindelijk een paar en we sloten de dag af bij een kampvuur naast onze tenten. Kortom, een vrij ontspannen dagje. Locatie van onze kampeerspot.

Dag 6 Bridge of Orchy – Kingshouse hotel (18km)
Kingshouse Hotel is voor wandelaars die niet kamperen de enige mogelijkheid om te overnachten tussen Tyndrum en Kinlochleven. Er zijn privekamers, een hostel, een kampeerplaats en een bar/restaurant. Oorspronkelijk was het plan om daar op de kampeerplaats te overnachten, maar tijdens ons biertje in Bridge of Orchy Hotel werden we erop geattendeerd dat het gehele hotel dicht was. Aangezien we toch die kant op moesten besloten we dat maar met eigen ogen te bekijken. Voor we op stap gingen vulden we nog even onze waterzakken bij het hotel. De etappe van deze dag liep bijna in het geheel over een ‘Old Military Road’, nou namen die militairen het vroeger blijkbaar niet zo nauw met het aanleggen van een pad. Het pad is verhard, maar dit zijn allemaal stenen die met wat cement aan elkaar zijn gelijmd. Wat automatisch betekent dat je enkels het aardig te verduren krijgen. Maar dit pad bracht ons wel echt de Highlands in. Het terrein werd ruiger en de wind trok aan. Ons pauzeregime werd wat aangepast omdat een beetje beschutting tijdens de pauze toch wel erg fijn was. Na een goede 6 uur lopen kwamen we redelijk in de buurt van Kingshouse. Omdat we allemaal wel zin hadden in een goede maaltijd en wat anders te drinken dan water besloten we een klein uitstapje te maken naar het Glencoe Mountain Resort. Dit ligt op ongeveer 3km van Kingshouse en in de winter kun je vanaf hier een stoeltjeslift nemen om vervolgens uit te komen in een skigebied. Na de inwendige mens versterkt te hebben legden we de laatste kilometers af richting Kingshouse. Uiteraard pikten we de route wel weer op waar we er vanaf waren geweken, we mochten natuurlijk niet een paar 100 meter missen. Bij Kingshouse Hotel aangekomen bleek inderdaad alles in complete verbouwing te zijn. Het enige waar we nog gebruik van konden maken was een toilet/douchegebouw. Maar hey, naast het hotel ligt een bos, en in een bos kun je prima slapen. We vonden een mooie vlakke spot waar zelfs al een stenen cirkel voor een kampvuur bij was gemaakt. Na flink wat hout te hebben gesprokkeld was het tijd voor een goede maaltijd, wat whisky en wat goede gesprekken.  Kingshouse Hotel locatie.

Dag 7 Kingshouse Hotel – Kinlochleven(15km)
Het eind begint al redelijk in zicht te komen en deze dag staat er een mooie etappe op het programma. Onze route van vandaag leidt ons over de ‘Devil’s Staircase’. Deze ‘Staircase’ is een bergopwaarts  kronkelpad waarbij je uiteindelijk bij het hoogste punt van de gehele West Highland Way uitkomt en wordt op veel websites aangeduid als het zwaarste deel van de route. Wat overigens niet zo gek is aangezien je achter elkaar ongeveer 500m stijgt. Je hoort mensen wel eens zeggen: “In Schotland heb je 4 seizoenen op 1 dag”. Helaas zou deze dag daar het perfecte voorbeeld van worden. We begonnen onze tocht met een heldere hemel met zelfs een klein lente-zonnetje, maar helaas was dit van korte duur. Terwijl we het bergpad naderden sloegen de wind en regen ondertussen om onze oren, het was zelfs zo erg dat we besloten dat de pauzes maar even moesten wachten, kortom, herfst. De beklimming viel me zwaarder dat ik verwachtte. Tijdens het lopen op vlak terrein merk je na een paar dagen niet zo veel meer van die 15 kilo wegende rugzak, maar tijdens dit bergpad werd ik er weer aan herinnerd dat ik toch aardig wat kilootjes extra op mijn rug had.  Boven aangekomen bleek het soort van winter te zijn op de top. Het was guur, koud en er lag zelfs her en der wat sneeuw. Nadat we een Nederlander bereid hadden gevonden om een foto van ons vieren te maken in ruil voor een slok whisky besloten we direct weer de afdaling in te zetten. Het eerste stuk lopen we nog vrij hoog waardoor we een mooi uitzicht hebben en ons echt in de bergen wanen. Vervolgens krijgen we uitzicht op het dorpje Kinlochleven, maar dit blijkt toch nog een aardig stuk afdalen te zijn. Kinlochleven ligt blijkbaar weer op zeeniveau. Naarmate we verder afdalen breekt de zon door en lijk het weer meer op de zomer. Na een goede maaltijd in de plaatselijke pub strijken we neer bij Mac Donalds, en nee dit is niet de bekende gele M. Dit is een hotel met pub, blokhutjes en een campingveld ernaast. Het eten is goed, ze hebben een aantal lokale biertjes en een waanzinnige voorraad whisky. Ik geloof niet dat ik ooit zoveel verschillende soorten whisky bij elkaar heb gezien. Als beginnende whiskydrinker houd ik het bij een enkel glaasje, maar de rest besluit er een soort van proeverij van te maken. Ik besluit bijtijds naar bed te gaan, morgen de laatste etappe!

Dag 8 Kinlochleven – Fort Williams (25km)
Na een heerlijk, vers, ontbijt begonnen we aan onze allerlaatste dag. Het zou een lange etappe worden en eigenlijk zag ik er een beetje tegenop. De pijn aan m’n knie was alleen maar erger geworden en ik kon niet meer zonder pijnstillers lopen. Maar, het was de laatste dag en ik moest en zou de gehele route lopen. Op de kaart hadden we gezien dat er aan het begin een aardige klim zou zitten, maar ik dacht dat het wel mee zou vallen. Nou, bleek ik dat toch even mis te hebben. Terwijl de spieren nog amper warm waren was daar de ‘Devil’s Staircase’ all over. Ook dit kostte weer aardig wat moeite, maar boven aangekomen werd de klim beloond met een waanzinnig uitzicht. De lucht was blauw en het zonnetje scheen, dit werd een mooie dag. Dwars door de bergen, langs ruïnes en door bossen. Een waanzinnig mooi stukje van de West Highland Way. Onderweg aten we onze laatste chocolade op, dronken we onze laatste whisky en genoten we nog een laatste keer van het wandelen in ruig, maar oh zo mooi Schotland. Chocolade is trouwens het perfecte tussendoortje voor tijdens het wandelen. Het heeft zo ongeveer de meeste calorieën per gram wat het dus een lichte, maar energierijke snack maakt. Het laatste deel van de etappe is een afdaling door een bosbouw gebied waarna we de bewoonde wereld van Fort William binnen lopen. Het ‘eerste’ eindpunt van de WHW ligt aan de buitenrand van het dorp. Waar deze precies vandaan komt weet ik niet, maar het lijkt vooral een commercieel iets te zijn. In de winkel die er naast ligt kun je ‘toevallig’ een certificaat halen dat je de WHW hebt voltooid. Het officiële eindpunt ligt echter bijna aan de andere kant van het dorp en oei wat vallen deze laatste kilometers me zwaar. Daar is dan eindelijk het punt waar ik eigenlijk al een paar dagen zo naar verlangde. Ik kon ondertussen m’n knie bijna niet meer buigen maar wat was ik blij dat ik het gehaald had. Na het maken van wat foto’s, je moet tenslotte wel bewijs hebben, begaven we ons naar de dichtstbijzijnde pub. Met een blij, voldaan en zelfs een beetje trots gevoel bestelde ik 4 pints. Zonder rugtas en zonder wandelschoenen praatten we onder het genot van wat biertjes nog tot diep in de nacht door over onze ervaringen van de afgelopen week. Schotland wat was je mooi!

Terug naar huis
Na een prachtige week met veel nieuwe ervaringen is het tijd om weer naar huis te gaan. Vanaf Fort William kun je zowel met de bus als met de trein terug naar Glasgow. Ik heb beiden een keer gedaan en zou de treinreis aanbevelen. Je zit relaxter, het uitzicht is mooier en het gaat sneller. Als je met een niet al te groot gezelschap gaat hoef je  vooraf geen kaartjes te reserveren. Ga je nou net als ik voor het eerst een lange wandeltocht maken en heb je geen idee hoe je dat aan moet pakken? Check dan het artikel over mijn voorbereiding op deze reis!

Patrick
Auteur

Nadat ik mijn eerste backpack-reis naar Thailand maakte was ik verkocht. Ook ben ik niet vies van een fysieke uitdaging, dus dit probeer ik ook zoveel mogelijk te doen als ik op reis ben!

4 Reacties

  1. Avatar

    Aan het einde van je artikel schrijf je dat je een artikel hebt geschreven over de voorbereiding op deze reis. Dit artikel krijg ik niet gevonden op de website, heb je een link van het betreffende artikel?

  2. Patrick
    Patrick Reageer

    Ha Paul,
    Dat je het artikel niet kunt vinden is niet zo verwonderlijk want die is nog niet gemaakt,…. recent ben ik weer op een hike geweest en er verschijnt binnenkort een artikel over het voorbereiden op een hike in het algemeen! Uiteraard kan ik je wel helpen met vragen over de WHW en de voorbereiding op het lopen. Dus als je specifieke vragen hebt, stuur dan vooral even een mail!

    • Avatar

      Beste Patrick,
      Ben zelf ook van plan om de WHW te doen, wat zijn de prijzen om die wandelroute te doen voor 8 dagen als je wil kamperen in het wild? Ik vind alleen prijzen waarin hotels zijn inbegrepen

      • Patrick
        Patrick Reageer

        Ha Mathias,

        Uiteraard zijn de kosten van een hoop factoren afhankelijk. Omdat je gaat wildkamperen heb je daar verder geen kosten aan. Maar zoals je in mijn verhaal hebt kunnen lezen hebben wij 2 keer in een accommodatie geslapen. Hierbij moet je rekenen op ongeveer €80 euro per nacht. Als je uitsluitend gaat wildkamperen denk ik dat je op het volgende uitkomt qua vaste kosten:

        – Vliegticket Amsterdam – Glasgow €175,- (je heb ruimbagage nodig voor je tas, daarom zijn de tickets vrij prijzig)
        – Bus naar Glasgow en trein naar Milngavie €8,-
        – Treintickets Fort William – Glasgow € 35,-
        – Toestemming om te kamperen (zie dag 2) €3,50
        – Overnachting Fort William €30,-

        Totaal €250,-

        Verder is het geheel afhankelijk van wat je wilt eten, hoeveel je vanuit huis wilt meenemen (en dus moet dragen) , wil je af en toe niet in je tent en wil tussendoor een biertje/whisky drinken.

        Wij aten bijna elke dag wel 1 keer bij een hotel/pub/restaurant, hebben 2x niet in de tent geslapen en dronken regelmatig een biertje/whisky en wij kwamen uiteindelijk uit op ongeveer €650,- per persoon.

        Ik hoop dat je hier wat aan hebt?
        Mocht je verder tips, advies of nog meer info willen schroom dan niet om even een mailtje te sturen!

Schrijf een reactie